Tagarchief: Boeken

Deugdenethiek en heldenverhalen Onderwijs door jedi, tovenaars en hobbits

Volgens Aristoteles heeft een kind geluk nodig om door een deugdzaam voorbeeld te worden opgevoed. Gillis betoogt dat geluk zeker een rol speelt, maar dat het heldenverhaal een methode biedt om de invloed van geluk in te perken. De held uit dit verhaal is namelijk een ideaal voorbeeld in de context van de deugdenethiek.

Door Gillis Wiltenburg

Ik denk dat elke ouder het beste wenst voor het kind en als opvoeder hieraan probeert bij te dragen. Een goede morele opvoeding is cruciaal om het kind een kans te geven op een goed leven. Helaas zijn niet alle ouders goede opvoeders en daarmee lijkt de toekomst van het kind door het lot bepaald te zijn. In dit artikel schets ik een situatie waarin (on)geluk een rol speelt voor de toekomst van een kind. Vervolgens betoog ik dat het kind in staat is om zich hier deels aan te onttrekken met behulp van de held uit het klassieke ‘goed’-versus-‘kwaad’ verhaal. Om dit aan te tonen correleer ik de moreel didactische waarde van het verhaal met de deugdenethiek. Eerst zal ik laten zien waarom de deugd en eudaimonia vertegenwoordigd zijn door de held, daarna waarom de deugd en eudaimonia van de auteur zelf aannemelijk is, en als laatste waarom het heldenverhaal een geschikt medium is voor de onderrichting in deugdzaamheid. Hieruit zal blijken dat het heldenverhaal het verwaarloosde kind hoop biedt, maar ook dat het waardevolle toevoeging is voor de opvoeding van elk kind. Als casussen gebruik ik de geschreven werken In de ban van de Ring en Harry Potter. Spoiler alert! Lees verder Deugdenethiek en heldenverhalen Onderwijs door jedi, tovenaars en hobbits

Wachten op het schot De alwetende verteller

Vladimir: Zullen we maar gaan? 
Estragon: Ja, laten we gaan.  
[Ze bewegen niet] 

Door Justin Warners

Anton Tsjechov zei ooit het volgende over de structuur van verhalen:

“Verwijder alles dat niet relevant is voor het verhaal. Als je in het eerste hoofdstuk zegt dat er een geweer aan de muur hangt, moet deze in het tweede of derde hoofdstuk afgaan. Als er niet met het geweer geschoten wordt, zou het er niet moeten hangen.”

Chekhov’s gun’ is sindsdien de naam van een dramatisch principe dat ook buiten de Russische literatuur dankbaar wordt gebruikt door verhalenvertellers van alle soorten en maten. Het principe stelt dat, als een element vroeg in het verhaal sterk benadrukt wordt, dit element later ook een belangrijke rol moet gaan spelen. Als een orakel Oedipus aan het begin van zijn reizen een raadselachtige voorspelling geeft, kun je er donder op zeggen dat die voorspelling uit zal komen. Luke Skywalker leert al snel over the force, en als hij uiteindelijk bij de Death Star aanbelandt kan hij zijn missie alleen volbrengen door the force te gebruiken. Objecten, mensen, en zelfs ideeën kunnen als ‘geweren’ dienen. Het geweer kan zelfs verstopt worden; dat wat aan het begin even voorbij kwam als kleine bijzaak, is uiteindelijk de redding van de held.

Ierse toneelschrijver Samuel Beckett neemt in zijn bekendste werk, Wachten op Godot, een loopje met Tsjechovs geweer. Door constant een verwachting op te wekken die nooit wordt waargemaakt, laat Beckett ons iets zien over de echte wereld die door meer conventionele vormen niet naar het oppervlakte gebracht kan worden. Waar Godot precies voor staat, zal duidelijk worden door eerst dat geweer nog eens nader te onderzoeken.  Lees verder Wachten op het schot De alwetende verteller