Ongelijkheid op het zebrapad Column

Door Lieve de Vreede

Ik veroorzaakte afgelopen week een ongeluk. Door de stromende regen fietste ik, met capuchon op, me plots realiserend dat ik nog naar de Albert Heijn moest. Ik sloeg abrupt linksaf zonder om te kijken of een ledemaat uit te steken, in de veronderstelling dat ik genoeg snelheid had om niemand ermee tot last te zijn. Daar lag ze. Als een dominosteentje (nou ja, dominografzerk) was ze met fiets en al gekapseisd, met haar gezicht plat op het natte asfalt. Een vrouw van middelbare leeftijd met een lekker praktische, turquoise regenjas. Zó praktisch dat deze een simpele stuurbeweging naar links blijkbaar niet toeliet. De vrouw sprak op  trage, lijdende toon, met nadrukkelijke pauzes tussen elk woord. “Ja. Ik heb erge pijn. Ik ben ook duizelig. Is mijn wang dik?” Ik antwoordde dat dit wel meeviel, wat niet eens een leugen was. Ze herhaalde de zinnetjes meerdere malen om te benadrukken dat ik haar serieus moest nemen. Er was schade aan haar luxe fiets. De zijkant van het gelzadel, zo’n smerig ding dat hoogstwaarschijnlijk uitermate functioneel is om last van een enorme, stijve vrouwenreet tegen te gaan, was een klein beetje kapot. Ook was er volgens haar (zo scherp was ze nog wel) ‘iets’ van de fietslamp afgebroken wat voor mij niet meer te traceren was. Aan mijn fiets, die zo’n tachtig keer minder had gekost dan die van haar, mankeerde niets, dankzij een mooie reddings-slide waarover ik helaas geen compliment heb mogen ontvangen. Ondanks het feit dat ik in zowel juridisch als moreel opzicht hartstikke fout zat, irriteerde het me dat ik zo lang werd opgehouden. Gelukkig wist ik mijn ‘poeslieve’ stem tevoorschijn te toveren en toonde de vrouw mijn zogenaamde bezorgdheid en spijt. Ik kon die 100 euro van mijn eigen risico er deze maand even niet bij hebben. 

Als gelijkheid tussen mensen bestaat, is er één plek waar deze in haar meest absolute vorm tot uiting komt. Zodra je de openbare weg op gaat, maakt het even niet uit wie je bent, welke krant je leest of wat je uitspookt met kinderen in je kelder. Zwakzinnige, racist en genie zijn allemaal even dood wanneer een vrachtwagen ze schept. Het grappige is dat juist in die onvoorwaardelijke gelijkheid in het verkeer, de ongelijkheid tussen de individuele deelnemers zo duidelijk voelbaar is.

Verongelijkte mensen zijn zich vaak uitermate bewust van hun rechtmatige plek in het verkeer. Ze worden elke dag al benadeeld door “het systeem”; de overheid, het kapitalisme, de buurman… Nu is het hun beurt. Het zebrapad is een fantastisch voorbeeld, zo heb ik gemerkt tijdens mijn rijlessen de afgelopen weken.  Je ziet ze denken: “Hoezo bedankt voor het stoppen? Ik loop hier gewoon. Ik ben volledig in mijn recht. Ik mag er zijn.” Terwijl hun hoofd triomfantelijk tolt van deze gedachten, doen ze hun uiterste best hier zo min mogelijk van te laten blijken. Niet naar links of rechts kijkend, voor noch na het oversteken, alsof er helemaal geen rij auto’s, fietsers en brommers op hen alleen staat te wachten. Langzaam lopend, maar niet té opvallend langzaam: gewoon alsof ze door hun burgerlijke hortensiaperkje wandelen. Zich, voor héél even, oppermachtig voelend, tot de route weer eenkleurig overgaat in de stoep. Ik vraag me af of ik, wanneer ik eenmaal mijn rijbewijs heb, die steeds terugkerende kriebel kan weerstaan. De kriebel om ze even een tikje te geven met de bumper. Gewoon, om ze te zien schrikken. Ik had niet gedacht dat ik ooit blij zou zijn met het afwezige filosofische klimaat bij het CBR, waardoor dit Qualia-artikel hoogstwaarschijnlijk nooit onder ogen van mijn toekomstige examinator zal belanden.

Facebooktwittertumblrmail

Lieve was redacteur vanaf de winter van 2013 tot aan de zomer van 2016, en zette haar analytisch vermogen niet zelden in om sociale omgangsvormen te duiden.

Een gedachte over “Ongelijkheid op het zebrapad Column

  1. Ik kan me hier erg in vinden. Ik waardeer de auteurs perspectief op het hedendaagse omgang tussen de individuelen in het verkeer in deze kapitalistische samenleving. Hopelijk leest haar examinator het niet grondig waardoor haar ware gevoelens voor overstekende voetgangers niet bekend zal worden aan de desbetreffende examinator.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *