Ik wil niet lullig zijn Column

Je zit in een barretje met wat bevriende lui rustig aan je drankje te lurken als een volwaardig student. Er komt een persoon voorbij gelopen met een hele stomme, lelijke trui aan. Niet ironisch lelijk, maar echt lelijk, en vies ook. Nu kijkt de minst snuggere van je vriendengroep jou aan, leunt hij naar je toe en fluistert hij: “Ik wil niet lullig zijn, maar die persoon heeft een hele stomme, lelijke trui aan. Niet eens ironisch lelijk, maar echt lelijk, en vies ook.”  

Nu ben ik geen genie, maar ik ben er wel heilig van overtuigd dat het een lullige opmerking is die deze vriend maakte. Toch voelt hij de noodzaak om zich moreel in te dekken met een a priori verontschuldiging (priology?) om zo de verantwoordelijkheid van het lullig zijn van de opmerking te schuiven naar de toehoorder. Hij verbergt de daadwerkelijke intentie van zijn opmerking (lullig zijn) met een vernislaagje van politieke correctheid (ik wil niet lullig zijn). Nu is er niks mis met politieke correctheid, hoe graag de Baudet- en Wilders-aanhangers ons dat ook doen willen geloven, maar er is wel een probleem met geveinsde politieke correctheid, zoals in het eerdergenoemde voorbeeld. Nu is “Ik wil niet lullig zijn” slechts een van de jasjes die de priology (ik hou ‘m erin) aan kan trekken. Mensen voelen zich ook genoodzaakt om te benoemen dat ze geen racist zijn, voordat ze zeggen dat alle Marokkanen terug moeten naar Istanbul (gechargeerd), dat ze melden dat ze geen seksist zijn, waarna ze opmerken dat Baudet best wel een punt heeft over dat vrouwen overmand willen worden (niet gechargeerd, helaas). Of dat ze de productiemiddelen willen grijpen, alvorens te ontkennen een Marxist te zijn. 

Nu ik mijn frustratie gedeeld heb en jullie lieve lezers gewezen heb op de volslagen absurditeit van het hele fenomeen, is het tijd om deze wanorde van uitspraken bij de horens te vatten en van een klif af te slingeren. Er is een oplossing om te dealen met de mensen die dit soort uitspraken bezigen. De eerste, meest directe manier is om ze te wijzen op hun hypocrisie. Zeg maar dat die opmerking lullig was, dat ze nu wel erg racistisch uit de hoek komen en dat die uitspraak hen echt wel een seksist maakt. Je kunt niet een soort pickn-mix maken van moreel dubieuze uitspraken en je indekken met een priologyzodat je jezelf geen racist noemt maar toch wel kunt zeggen dat Sylvana Simons terug moet naar Afrika (gechargeerd, wederom). Je eigen ontkenning verandert niets aan de daadwerkelijke uitspraak die je doet, anders werd het leven wel erg makkelijk en een makkelijk leven is wel heel erg saai. Een tweede manier om dit fenomeen uit de samenleving te bannen is door aan te tonen dat de priology belachelijk is, waarmee eigenlijk ook meteen blootgelegd wordt hoe slecht het eigenlijk werkt. Zeg bijvoorbeeld eens: “Ik ben geen racist, maar wil je het raam even opendoen?” De kans is enorm groot dat degene aan wie je dit vraagt je verward aankijkt en meldt: “…maar dat is helemaal niet racistisch.” Hiermee wordt al duidelijk gemaakt dat de priology averechts werkt, en dat de enigen die je ermee voor de gek houdt jijzelf en je eigen moraliteit zijn.  

Dus, waarde lezers, laat de stupide priology vallen en als je zo nodig lullig, seksistisch of racistisch wil zijn, kom er dan tenminste voor uit. Dat is wel zo eerlijk tegenover ons, want we hoeven niet meer je ware intenties te deduceren uit je opmerking, gezien het dan wel overduidelijk is, maar vooral tegenover jezelf. Als je lullig doet, wees er dan tenminste eerlijk over en val ons niet lastig met je pseudo-morele priologies. 

Facebooktwittertumblrmail

Richard is derdejaarsstudent wijsbegeerte. Daarnaast is hij dichter, leest hij te veel stripboeken, kijkt hij veel te veel series en moest hij huilen aan het einde van de nieuwe Star Wars.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *