Alle berichten van Femke Vulto

Femke is tweedejaarsstudent wijsbegeerte aan onze faculteit en schrijft sinds een jaar voor de Qualia.

Geef ons onze verantwoordelijkheid terug! Over de invoering van het practicum filosofie

Wij filosofen hebben hier in het Hoge Noorden veel om trots op te zijn: een zelfstandige faculteit, een studie filosofie die al jaren hoog scoort en waar studenten les krijgen van docenten en hoogleraren waarvan sommigen zelfs een Spinozaprijs op hun naam hebben staan. Waar filosofiestudenten worden geschoold in alle takken van de filosofie en teksten lezen van de meest uiteenlopende filosofen. En waar we sinds vorig jaar een aanvulling hebben gekregen op dit prachtige onderwijs: het practicum filosofie. Een kritische analyse.

Door Femke Vulto

Een practicum filosofie klinkt een beetje als een contradictio in terminis: filosofie is bij uitstek een theoretische studie en een practicum roept al snel associaties op van experimenten met veel knallen, rook en ingewikkelde meetapparatuur. Experimenteren met Kant, Schopenhauer of Heidegger klinkt echter nogal suggestief, en bovendien nogal onhaalbaar. Veel oudere studenten zullen daarom ook niet weten wat ze zich bij zo’n practicum voor moeten stellen, terwijl eerste- en tweedejaarsstudenten zich er misschien niet bewust van zijn waarom we ze dit vak krijgen. Sterker nog, binnen een paar jaar zullen de jongere studenten het volgen van dit vak als een onveranderbare vanzelfsprekendheid beschouwen. Vandaar hier de kritische analyse van het practicum waar iedereen al zo lang op zat te wachten: over wat het practicum inhoudt en over waarom het geen aanvulling maar juist een afbreuk aan onze opleiding is. Lees verder Geef ons onze verantwoordelijkheid terug! Over de invoering van het practicum filosofie

“En toch is het zonde” Column

Het was een enigszins treurig gezicht, de man die bij de barbecue stond. Terwijl hij met één hand de goedkope speklappen van de Aldi omdraaide, sloeg hij met zijn andere hand een half blikje bier achterover. Op één van de vingers die het blikje Schultenbräu omklemde was duidelijk de witte plek te zien waar ooit een trouwring had gezeten. Zijn vervaalde shirt, bespat met vetvlekken, slaagde er net niet in zijn omvangrijke bierbuik geheel te omvatten waardoor een stukje behaarde huid zichtbaar was boven de riem van zijn korte broek. Zijn waterige oogjes keken me aan. En toen, nadat hij een indrukwekkende boer gelaten had, sprak hij de legendarische woorden: “En toch is het zonde.” Lees verder “En toch is het zonde” Column

‘Hun hebben onze taal verpest’ Over taalridders en hun idealen in een moderne samenleving

We kennen ze allemaal: de beruchte grammar nazi’s. Vaak heel aardige, leuke personen, tot er een spelfout op hun pad komt. Of het nou typfouten zijn op WhatsApp of een verkeerd vervoegd werkwoord, verkeerd taalgebruik moeten ze altijd verbeteren. Dit levert vaak een geërgerd zuchten of oogrollen op van degenen die dat aan moeten horen. Het is niet dat deze grammar nazi’s geen gelijk hebben; de meeste mensen vinden het gewoon niet zo belangrijk wat ze te zeggen hebben over d’s en t’s. Maar dit is een erg oppervlakkig standpunt. Taal is zoveel meer dan slechts een communicatiemiddel: het is een uiting van cultuur en een middel om kunst mee te scheppen. Correcte spelling en mooi taalgebruik zijn daarbij een essentieel werktuig van deze functies van taal. Een ode aan alle grammar nazi’s.

Door Femke Vulto

Zelfs al vertel je een verhaal over hoe je met één hand een baby uit de bek van een vraatzuchtige krokodil hebt gered, terwijl je met je andere hand het volkslied in gebarentaal vertaalt: er zijn mensen die zo’n verhaal zouden onderbreken, enkel en alleen om een taalfout te verbeteren. En niemand zal ontkennen dat ze gelijk hebben. Sterker nog, dit soort zogenoemde taalpuristen, vaak uitgescholden voor grammar nazi’s, hebben bijna altijd gelijk. Misschien wel iets te vaak. Ze kampen met een imagoprobleem en worden gezien als betweters, als mierenneukers of als regelfetisjisten. Want, zo wordt gedacht, wat maakt het eigenlijk uit of je zo nu en dan een taal- of spelfout maakt? Veel mensen denken dat als een verhaal de bedoelde boodschap overbrengt, de spelling of de zinsbouw niet meer uitmaakt. Taal is immers een middel om jezelf te uit te drukken: zodra dat op een begrijpelijke manier lukt, dan is de ultieme ‘functie’ van taal vervuld. En als je jezelf duidelijk kunt maken zodat anderen snappen wat je wilt zeggen, dan maakt de manier waarop je dat doet ook niet meer uit, is de gedachte.

Lees verder ‘Hun hebben onze taal verpest’ Over taalridders en hun idealen in een moderne samenleving