Beste Toske Repliek van onze decaan

Vorige week schreef Toske Andreoli een open brief aan decaan Lodi Nauta, naar aanleiding van de zoektocht naar een nieuwe docent voor de PPE-master. De brief was aanzet tot uitgebreide discussie op onze facebookpagina en nu is er ook een reactie van onze decaan zelf.

Beste Toske,

Tot een paar jaar geleden was er enkel een sollicitatiegesprek tussen sollicitant(e) en benoemingsadviescommissie. Dat hebben we veranderd, omdat we de feedback van zowel collega’s als studenten als input voor de benoemingscommissie erg belangrijk vinden. Vandaar dat we een proefcollege voor studenten en een presentatie voor de staf organiseren, naast het gebruikelijke sollicitatiegesprek. Dat kost de staf en de studenten veel tijd: de afgelopen keer een hele ochtend. Als blijk van onze grote waardering dat studenten die moeite en tijd willen nemen om de commissie (en de aanwezige staf) hun feedback te geven, verloten we drie boekenbonnen. (Persoonlijk zou ik alle aanwezigen wel iets willen geven als teken van dankbaarheid.) Lees verder Beste Toske Repliek van onze decaan

Beste Lodi Een open brief aan de decaan

Onze faculteit is op zoek naar een docent voor de nieuwe master Philosophy, Politics and Economics (PPE). Woensdag 24 februari zullen drie kandidaten proefcolleges geven aan studenten om te kijken welke kandidaat het beste uit de verf komt. In deze ingezonden brief legt masterstudent en oud-redacteur Toske Andreoli uit waarom ze hier niet aanwezig zal zijn.

Beste Lodi,

Bedankt voor de uitnodiging om de proefcolleges van de sollicitanten voor docent politieke filosofie bij te wonen.

Ik was verheugd te zien dat twee van de drie kandidaten vrouwen waren, aangezien vrouwen ernstig ondervertegenwoordigd zijn in de hogere regionen van de academische filosofie. Maar waarom worden er beloningen uitgeloofd onder de aanwezige studenten? Hebben de studenten de afgelopen tijd dan onvoldoende betrokkenheid met het onderwijsbeleid getoond?

Lees verder Beste Lodi Een open brief aan de decaan

[Hier een naar zichzelf als titel verwijzende titel] De alwetende verteller

Paul: Okay, we bet- what time is it? 
Peter: 8:40. 
Paul: That in, let’s say, twelve hours, all three of you are going to be kaput, okay? 
[Paul keert zich naar de camera en spreekt tot de kijker:] 
Paul: I mean, what do you think? You think they stand a chance? You’re on their side, aren’t you? Who are you betting on, hmm? 

Door Justin Warners

In Funny Games bezoeken twee jongens in polo-outfits een gezin van drie, dat in een riant vakantiehuisje aan het meer vertoeft. Ze komen eieren lenen. De burgerlijke onschuld lijkt compleet, maar wordt al snel doorbroken. Stapje voor stapje gaat het duo, Peter en Paul, over de grenzen van het gezin heen; Peter laat de eieren vallen, dus heeft hij er nog meer nodig. Zou hij niet even die mooie golfclub daar uit kunnen testen? Oeps, nu laat hij zijn nieuwe eieren ook al vallen. De situatie loopt snel uit de hand en het wordt duidelijk dat Peter en Paul zijn gekomen om het gezin te belagen.

Alles lijkt op zijn plaats te staan voor een conventionele thriller over een burgerlijk gezin dat door psychopaten geterroriseerd wordt. Dan komt, als ouders en zoon onder dwang de woonkamer in zijn geleid en ze tegenover de indringers zitten, het bovenstaande citaat. Het is de eerste keer, maar zeker niet de laatste, dat Paul, de leider van het stel, zich tot de kijker van de film wendt. Op een aantal cruciale momenten worden de ontwikkelingen in de film kort gepauzeerd of zelfs aangepast door een beroep op de kijker of op het feit dat de film maar een film is. Lees verder [Hier een naar zichzelf als titel verwijzende titel] De alwetende verteller

Boethius and Earth-2 A possible foundation for a multiverse-theory

An intriguing concept in modern fiction, concerning both comics and TV-shows alike, is the idea of a multiverse: the idea that our earth is merely one of many billions of earths coexisting parallel to one another. However, physics have yet to figure it out. The medieval philosopher Boethius on the other hand, seems to accidentally point his own theories towards a multiverse theory, one could almost say that Boethius supports a multiverse-theory.

By Richard Nobbe

Last week, and continuing this week, the TV-show The Flash takes place in an alternate reality, a parallel universe, known as Earth-2. Unlikely as it may seem, I consider the medieval philosopher Boethius an accidental perpetrator of this so-called multiverse-theory. I base my findings on Boethius Consolation of Philosophy, in which he, Boethius, argues with a manifestation of Philosophy itself. In this work Boethius struggles to unify both free will and the idea of an omniscient, all-seeing God. However, by eventually defining the difference between absolute necessity and conditional necessity, he manages to convince himself that both free will and a Creator can co-exist. However, by using the definitions of Boethius and applying them in a certain way, the possibility that he may have inadvertedly defended a multiverse-theory, is very interesting, especially from the viewpoints of a geek such as myself, the multiverse being a comic-, Sci-fi- and TV-trope since the fifties. But what did Boethius write? How does this apply to a multiverse-theory? Does it even make sense? All these questions will be answered in just under 2000 words, starting with the B-man himself.  Lees verder Boethius and Earth-2 A possible foundation for a multiverse-theory

Regelcultuur: een kritische beschouwing Een ethische kijk op een alledaags fenomeen

Het studentenleven wordt vaak gezien als de meest zorgeloze tijd in het leven van de mens. Uitgaan kan nog dagelijks en daarna wakker worden in een vreemd bed is voor veel studenten niet vreemd. Toch is het goed om kritisch te kijken naar de dingen die we als normaal beschouwen. Is ‘regelen’ na het uitgaan ethisch verantwoord?

Door Jan Bant

“En, heb je nog geregeld?” is een vaak gestelde vraag na een avondje stappen of na een feestje. Een persoon ‘regelen’ houdt in met een persoon zoenen en/of seks hebben, vaak na het uitgaan. Het regelen maakt deel uit van het studentenleven voor veel studenten en is onderwerp van alledaags gesprek. Is het een manifestatie van zorgeloze vrijheid en van de zelfbeschikking van het eigen lichaam van de vrouw? Of is het een teken van het idee van mannen als jagers die zichzelf opdringen aan vrouwen en het in stand houden van ongelijkheden in de maatschappij? Deze vragen wil ik in dit essay bespreken aan de hand van de theorie over sexual harassment van Anita Superson, hoogleraar ethiek aan de University of Kentucky, en de theorie over sexual autonomy van Andrew Altman, werkzaam aan de Georgia State University, ook als ethicus.   Lees verder Regelcultuur: een kritische beschouwing Een ethische kijk op een alledaags fenomeen

‘Hun hebben onze taal verpest’ Over taalridders en hun idealen in een moderne samenleving

We kennen ze allemaal: de beruchte grammar nazi’s. Vaak heel aardige, leuke personen, tot er een spelfout op hun pad komt. Of het nou typfouten zijn op WhatsApp of een verkeerd vervoegd werkwoord, verkeerd taalgebruik moeten ze altijd verbeteren. Dit levert vaak een geërgerd zuchten of oogrollen op van degenen die dat aan moeten horen. Het is niet dat deze grammar nazi’s geen gelijk hebben; de meeste mensen vinden het gewoon niet zo belangrijk wat ze te zeggen hebben over d’s en t’s. Maar dit is een erg oppervlakkig standpunt. Taal is zoveel meer dan slechts een communicatiemiddel: het is een uiting van cultuur en een middel om kunst mee te scheppen. Correcte spelling en mooi taalgebruik zijn daarbij een essentieel werktuig van deze functies van taal. Een ode aan alle grammar nazi’s.

Door Femke Vulto

Zelfs al vertel je een verhaal over hoe je met één hand een baby uit de bek van een vraatzuchtige krokodil hebt gered, terwijl je met je andere hand het volkslied in gebarentaal vertaalt: er zijn mensen die zo’n verhaal zouden onderbreken, enkel en alleen om een taalfout te verbeteren. En niemand zal ontkennen dat ze gelijk hebben. Sterker nog, dit soort zogenoemde taalpuristen, vaak uitgescholden voor grammar nazi’s, hebben bijna altijd gelijk. Misschien wel iets te vaak. Ze kampen met een imagoprobleem en worden gezien als betweters, als mierenneukers of als regelfetisjisten. Want, zo wordt gedacht, wat maakt het eigenlijk uit of je zo nu en dan een taal- of spelfout maakt? Veel mensen denken dat als een verhaal de bedoelde boodschap overbrengt, de spelling of de zinsbouw niet meer uitmaakt. Taal is immers een middel om jezelf te uit te drukken: zodra dat op een begrijpelijke manier lukt, dan is de ultieme ‘functie’ van taal vervuld. En als je jezelf duidelijk kunt maken zodat anderen snappen wat je wilt zeggen, dan maakt de manier waarop je dat doet ook niet meer uit, is de gedachte.

Lees verder ‘Hun hebben onze taal verpest’ Over taalridders en hun idealen in een moderne samenleving