Kleurplatenwedstrijd

Omdat het thema van de laatste Qualia van dit jaar kleur is, hebben we een heuse kleurplatenwedstrijd uitgeschreven. De prachtige prent hieronder is van Elisa-Jai Huesken. Zoek je mooiste krijtjes, viltstiften en potloden en verbluf ons met je creatieve talent. Het resultaat daarvan kun je VOOR  30 september in het postvakje van de Qualia leggen. Veel kleurplezier!

 

‘Over de Vertroosting der Wijsbegeerte’ Een speculatie over de motieven van de schrijver

De vroegmiddeleeuwse filosoof Boëthius schrijft tijdens een onterecht gevangenschap een van de meest invloedrijke boeken van de middeleeuwen: Over de Vertroosting der Wijsbegeerte. Hij bespreekt hierin zaken als vrije wil en determinisme, het lot en goddelijke voorzienigheid. Ik vraag mij af waarom hij dit deed. Streefde hij eeuwige roem na of was het gewoon verveling?  

 

De tijd waarin Anicius Manlius Severinus Boëthius leefde, het Italië van de late 5e eeuw en de vroege 6e eeuw, was er een van politieke onrust. Nadat de laatste West-Romeinse keizer (symbolisch) was afgezet, nam de barbaarse legeraanvoerder Odoaker de macht over. Romeinen als Boëthius stonden formeel nog onder gezag van de Oost-Romeinse keizer in het Byzantijnse Rijk, maar een barbaar op de troon zinde de keizer niet. Daarom stuurde hij een leger onder leiding van Theodorik de Grote, die tot zijn dood in 526 over het West-Romeinse rijk heerste.   

Lees verder ‘Over de Vertroosting der Wijsbegeerte’ Een speculatie over de motieven van de schrijver

Officer Sam Should the U.S. be the World's Police Force?

Whether you like it or not, the world is becoming smaller every day. When the global village becomes a global city, who will keep its citizens safe? One nation in particular has taken it upon itself to ostensibly fulfill this task. Could the United States possibly be justified in seeking the role of an international ‘police force’?

By Berend Pot

In 2004, Matt Stone and Trey Parker, better known as the creators of the renowned animation series South Park, released a movie named Team America: World Police. The movie involves a team of string puppet super soldiers who are tasked with neutralizing the then leader of North Korea, Kim Jong-Il. Now, I am not going to tell you whether or not they succeeded, nor am I going to review the film. Instead I will use the film to introduce a criticism that is often leveled at the general aim of United States foreign policy during the last century. For the most part, Stone and Parker’s film is a satire about the position the United States has taken within the international community, which has often been described as one comparable to that of a police force. Interestingly, such comparisons have been made in the spirit of heavy criticism as well as praise and advocacy.

Lees verder Officer Sam Should the U.S. be the World’s Police Force?

De bioindustrie moordt niet Een toestemming voor vlees eten

Is vlees eten moord, genocide of slavernij? Activisten zoals Peter Singer, Tom Regan en recentelijk Roos Vonk omschrijven de bio-industrie met deze beladen termen. Ze beargumenteren daarmee dat vlees eten categorisch verkeerd is. In dit stuk wil ik daar tegenin gaan. Er is een duidelijk en relevant verschil tussen mens en dier. Dat verschil is dan wel niet te herleiden tot een fysiek verschil, het is desalniettemin van belang om te verklaren wat er  verkeerd is aan moord en slavernij.

Door Thomas Krabbenbos

De flexitariër

Er is een nieuwe morele categorie in de dierenrechtendiscussie in opkomst: de bewuste vleeseter, ook wel flexitariër genoemd. Een brede consensus is ontstaan dat dieren bewust zijn en dat hun welzijn gerespecteerd moet worden. Ook de klimaatverandering moet serieus genomen worden, dus mindert de flexitariër zijn vleesconsumptie, kiest biologisch en stemt voor strengere reguleringen in de bio-industrie. Toch is het een vleeseter. Op het eerste gezicht lijkt het een niet te rechtvaardigen schipperen. Aan de ene kant accepteer je verantwoordelijkheid ten aanzien van dieren, aan de andere kant accepteer je een of andere systematische schade. De flexitariër is volgens tegenstanders op z’n best een humanitaire slavenhouder, of een vriendelijke concentratiekampbeul.

Lees verder De bioindustrie moordt niet Een toestemming voor vlees eten

Hiep hiep hoera voor voorzitter Duisenberg

Beste meneer Duisenberg,

Allereerst wil ik u feliciteren met uw aanstelling als voorzitter van de Vereniging voor Universiteiten (VSNU). U bent zich er vast van bewust dat uw aanstelling niet onomstreden was en ik moet toegeven dat ook ik een petitie heb ondertekend waarin uw voorzitterschap afgewezen werd. Dit lijkt misschien voorbarig aangezien u nog geen kans hebt gehad om u als voorzitter te bewijzen, maar ik voelde me hiertoe genoodzaakt vanwege een standpunt dat u al enige tijd verkondigt: ‘Pretstudies’ moeten verdwijnen. Als filosofe-in-wording en dus ‘pretstudent’ kan ik dit niet over mijn kant laten gaan.

Lees verder Hiep hiep hoera voor voorzitter Duisenberg

Ik wil niet lullig zijn Column

Je zit in een barretje met wat bevriende lui rustig aan je drankje te lurken als een volwaardig student. Er komt een persoon voorbij gelopen met een hele stomme, lelijke trui aan. Niet ironisch lelijk, maar echt lelijk, en vies ook. Nu kijkt de minst snuggere van je vriendengroep jou aan, leunt hij naar je toe en fluistert hij: “Ik wil niet lullig zijn, maar die persoon heeft een hele stomme, lelijke trui aan. Niet eens ironisch lelijk, maar echt lelijk, en vies ook.”  

Lees verder Ik wil niet lullig zijn Column

Binding genoeg Hoopvolle stadswandelingen in Groningen

In een tijd van Facebookbubbels en angst voor het verliezen van de Nederlandse identiteit is het de vraag hoeveel er nog over is van de sociale binding in het land. Annemarie Kok, docent aan onze faculteit, ziet Groningen in Binding genoeg als een stad die zowat barst van bindingen. Met dit essay plaatst ze zich in een lange traditie van stadsfilosofie, maar, vroeg Maaike Rijntjes zich af, is haar standpunt eigenlijk wel houdbaar?

Lees verder op De Leesclub van Alles

Vergeten filosoof: Emil Cioran De profeet van de dood

Veel filosofen zijn rasoptimisten. Ze geloven in waarheid, progressie, en in de goedheid van de menselijke natuur. Maar is dit soort optimisme wel gerechtvaardigd? In dit stuk schrijft Wouter over een denker die zijn hele oeuvre wijdde aan het vernietigen van alle menselijke illusies – inclusief optimisme – om zo de mensheid te waarschuwen voor de gevaren die daarmee intrinsiek verbonden zijn.

Door Wouter van Staveren

There’s no tyrant like a brain.”  – Ferdinand, Journey to the End of the Night

Het is zomer in een klein boerendorp genaamd Rășinari. Gelegen in het mysterieuze Transsylvanië, geeft Rășinari een stille, harmonieuze indruk. We zien arbeiders, gekleed in Roemeense traditionele klederdracht, met hun gebruikelijke nauwkeurigheid hun werk verrichten in de weidevelden, die samen met de bergen het gehele dorp omringen. Het centrum van het dorp is verlaten, met uitzondering van een kleine groep dronkenlappen. Zij zingen, dansen en spelen viool; het moderne Boekarest lijkt wel een geheel andere wereld…

Vlakbij de plaatselijke kerk bevindt zich een heuvel met een begraafplaats. De grafdelver slentert met grote passen de heuvel op. Achter hem holt een klein jongetje: hij hoopt dat de grafdelver hem zal belonen met een doodshoofd – om voetbal mee te spelen! Zijn naam is Emil Mihai Cioran (1911-1995). Hoe had dit onschuldige kind kunnen voorzien dat het symbool van het doodshoofd, de Dood, hem voor de rest van zijn leven zou achtervolgen, en hem tot misschien wel de meest pessimistische filosoof ooit zou maken?

Tot op de dag van vandaag staat Cioran nog steeds in de schaduw van de andere grote nihilistische filosofen van zijn tijd, Sartre en Camus. En onterecht. Ik zal hier een poging wagen om licht te werpen op deze obscure, doch originele, denker.  Lees verder Vergeten filosoof: Emil Cioran De profeet van de dood

DAG wil democratisering, decentralisering en transparantie Interview met Gerrit Nagel en Jesse Havinga

Op 15 maart was het symposium ‘Toekomst van de Filosofie’. Verschillende genodigden spraken over problemen als de moeilijkheid met onderzoeksfinanciering, onderwijsverschraling en een gebrek aan democratische besluitvorming aan universiteiten. Het probleem werd herkend door veel aanwezige studenten, zowel filosofen als niet-filosofen. Een aantal werd zo geïnspireerd dat zij een nieuwe beweging oprichtten: de Democratische Academie Groningen (DAG).

In de universiteitsraad worden studenten, medewerkers en docenten vertegenwoordigd met als doel mee te kunnen praten over het beleid van de universiteit. Dit jaar doet er aan de Rijksuniversiteit Groningen echter voor het eerst een partij mee die expliciet om een open en kritisch debat over de fundamentele waarden van de universiteit vraagt: waartoe is de universiteit op aarde? Volgens de Democratische Academie Groningen is de universiteit een concurrerend bedrijf geworden, waarbij kwantitatieve criteria afbreuk doen aan de kwaliteit van onderzoek en onderwijs. Dé oplossing: meer democratie en transparantie. ‘Pas met échte democratie hebben we de mogelijkheidsvoorwaarden om de nieuwe universiteit concreet vorm te geven.’

Reden genoeg voor de Qualia om twee betrokkenen bij DAG eens te vragen waar het allemaal om te doen is: Gerrit Nagel (nr. 11 op de lijst) is masterstudent Rechtsgeleerdheid en Jesse Havinga (nr. 36 op de lijst) is masterstudent Wijsbegeerte. Lees verder DAG wil democratisering, decentralisering en transparantie Interview met Gerrit Nagel en Jesse Havinga

Who cares? Why we should stop giving in to weakness of will

For most people ‘let’s go get a bacon-sandwich’ is very different from ‘let’s go drown a litter of fluffy kittens.’ No one (in his right mind) would want to hurt those little balls of fur. It is no secret however, that to make bacon animals are hurt too. People who believe hurting animals is wrong shouldn’t eat bacon then. But people often don’t act as they think they should. So what is happening between making a moral judgement and acting morally? 

By Silke Mast 

Imagine you wake up one morning feeling a strong urge to kidnap seven people, tie five of them to a train track, put the other two persons next to the train track and let one of those trolley trains ride towards the tied-up people full speed, to see whether one of the people next to train track will push the other one (who happens to be wearing a ridiculous amount of those lead belts divers wear) to stop the trolley train. You would probably think you have good reason not to give in to this urge. It would be a rather expensive undertaking, and those trolley trains are notoriously difficult to come by. This is not a problem however, since the International Trolleyology Foundation is willing to provide a generous donation and the city of San Francisco is happy to provide you with one of its unused trolley trains (with an irreparable brake-defect). Moreover, your friends at the International Trolleyology Foundation have somehow gotten permission for you to perform this experiment, so you won’t be charged with kidnapping or murder or abusing the train tracks. Chances are that you would still feel you have good reason to resist your desire to create a real life trolley problem. Lees verder Who cares? Why we should stop giving in to weakness of will